Laozi

Dao yang boleh dikatakan bukanlah Dao yang kekal.\nNama yang boleh dinamakan bukanlah nama yang biasa.\nOrang ramai tidak benar-benar pasti sama ada Laozi benar-benar wujud, atau bila dan di mana dia mungkin hidup, kerana catatan sejarah terawal yang terdapat dalam dokumen yang boleh dipercayai ialah dalam "Shiji" yang ditulis oleh ahli sejarah Sima Qian (sekitar 145–86 SM). Dalam catatan bertulis terawal ini, terdapat tiga versi yang saling bercanggah tentangnya.\nSelain kisah-kisah bertulis ini, terdapat banyak legenda atau cerita fantasi. Mungkin orang yang tinggal di kawasan berbeza mencipta cerita bahawa dia tinggal di tempat mereka. Atau mungkin, seperti yang digambarkan dalam beberapa cerita dan kepercayaan Taoisme, orang yang mengikuti jalan Dao boleh hidup abadi, atau sekurang-kurangnya panjang umur. Jadi mungkin dia mengembara ke merata tempat dan menggunakan nama yang berbeza. Terdapat banyak cerita tentangnya, tetapi secara tradisinya dia dianggap sebagai penulis kitab Taoisme bernama "Daodejing". Berikut akan diperkenalkan beberapa cerita tentang Laozi, "Daodejing" dan Taoisme.\nKehidupan Terawal\nSalah satu cerita tentangnya ialah namanya Li Er. Dia berkhidmat di perpustakaan diraja Dinasti Zhou, menulis sebuah buku yang mungkin ialah "Daodejing", dan pergi ke sebuah negara yang jauh di barat. Cerita lain mengatakan bahawa pada zaman Confucius namanya Lao Laizi. Cerita ketiga mengatakan bahawa pada tahun 370 SM di Qin yang jauh di barat laut namanya Lao Dan, seorang ahli sejarah dan ahli astrologi. Cerita keempat tentangnya ialah dia dilahirkan ketika sudah berusia 62 tahun, kerana dia berada dalam kandungan ibunya selama itu.\nTaoisme\nKuil Baiyun, sebuah kuil Tao yang tipikal\nTaoisme pada dasarnya ialah istilah umum bagi falsafah dan kepercayaan agama asli China, dan mengikut definisi ini, ia sentiasa menjadi agama utama di China, serta mempengaruhi semua agama lain. Taoisme ialah agama tertua di China. Pada suatu ketika dahulu, tanah yang dikenali sebagai China ini adalah rumah kepada banyak kumpulan etnik yang berbeza asal usulnya.\nSemua kumpulan ini mungkin mempunyai dewa dan kepercayaan agama mereka sendiri yang tersendiri. Lama-kelamaan, kerajaan dan empayar di pelbagai wilayah semakin berkembang dan mula memasukkan lebih ramai orang ke dalamnya. Tema yang sama bagi kerajaan dan empayar ini ialah kepercayaan kepada kehidupan selepas mati, yang dapat dilihat daripada makam-makam purba yang tersebar di seluruh China. Oleh itu, orang ramai perlu memberi penghormatan dan menjaga orang mati, dan juga boleh bercakap dengan orang mati melalui medium dan perantara roh.\nSebahagian orang China mempunyai rasa hormat yang mendalam terhadap orang mati, dan mereka berusaha untuk mematuhi orang mati atau menenangkan roh mereka. Satu lagi idea yang sangat kuat dalam falsafah China, seperti yang dikatakan orang China: "Percaya maka ada, tidak percaya maka tiada." Bersama-sama dengan ini ialah idea bahawa realiti bukanlah benar, dan tiada kebenaran sejati. Oleh itu, sama ada orang bernama Laozi yang dikatakan menulis "Daodejing" itu benar-benar wujud atau tidak, sebenarnya tidak penting. Nama yang boleh dinamakan bukanlah nama yang biasa. Nama yang boleh dinamakan biasanya bukanlah nama sebenarnya.\nOrang zaman dahulu secara umumnya tidak mahu mati. Kebanyakan mereka ingin panjang umur. Oleh itu, mereka mengembangkan pelbagai kaedah untuk memanjangkan umur. Sesetengah penganut Taoisme mengatakan bahawa terdapat orang yang hidup beratus-ratus malah beribu-ribu tahun masih terlibat dalam kehidupan dunia dan urusan China, dan sesetengah penganut Taoisme menyembah makhluk abadi ini.\nSesetengah makhluk abadi pernah mati, tetapi kembali ke dunia dengan cara lain. Dikatakan bahawa memanjangkan umur terbahagi kepada kaedah dalaman dan kaedah luaran. Kaedah dalaman melibatkan kawalan dan peredaran "qi", atau meditasi, atau wu wei. Kaedah luaran pula melibatkan pil yang diperbuat daripada mineral atau unsur seperti merkuri, atau herba.\nTaoisme mempunyai panteon yang memuja beratus-ratus dewa dan makhluk abadi. Contoh dewa Taoisme ialah Maharaja Wen dan Wu. Ini ialah dua dewa yang sangat dipuja di selatan China. Dikatakan kedua-dua dewa ini ialah tokoh sejarah yang benar-benar wujud, dan orang ramai sering menyembah mereka bersama-sama di "Kuil Wen Wu". Dewa lain ialah Guan Yu, seorang jeneral yang berjaya yang berkhidmat untuk Cao Cao dan Liu Bei pada zaman Tiga Kerajaan. Jeneral dan pahlawan berdoa kepadanya.\nEtika dan falsafah Taoisme menganggap wu wei sebagai matlamat keseluruhan. Ia melibatkan tidak mengenakan kehendak terhadap sesuatu. Penganut Taoisme lebih kurang percaya bahawa jika seseorang tidak melakukan apa-apa, semuanya akan berjalan dengan lancar secara semula jadi. Bersama-sama dengan tema keseluruhan ini, realiti adalah subjektif, dan terbentuk secara subjektif. Oleh itu, tiada realiti atau kebenaran sejati, hanya serpihan-serpihan dalam individu.\nBersama-sama dengan konsep keseluruhan ini ialah tiga kebajikan utama, yang dipanggil Tiga Permata, yang mempengaruhi pemikiran. Kebajikan ini ialah belas kasihan, kesederhanaan dan kerendahan hati. Ia juga boleh diterjemahkan ke dalam bahasa Inggeris sebagai kebaikan, kesederhanaan (tanpa berlebihan) dan kerendahan hati. Konsep-konsep ini boleh merangkumi banyak perkara tentang falsafah asli China dan cita-cita hidup.\nDaodejing\nFalsafah Taoisme mempunyai dua kitab utama. Yang pertama dipanggil "Daodejing". "Daodejing" bermaksud "Kitab Jalan dan Kebajikan". Dikatakan Laozi menulis "Daodejing".\nYang kedua dipanggil "Zhuangzi". Menurut ahli sejarah, kitab-kitab ini dikatakan ditulis sebelum kempen pembakaran buku Dinasti Qin, ketika sebahagian besar dokumen agama dan falsafah Dinasti Qin dimusnahkan. Sesetengah orang berpendapat bahawa "Zhuangzi" menjadi kitab utama Taoisme bersama-sama dengan "Daodejing" pada zaman Dinasti Han kira-kira 2000 tahun lalu. Dikatakan Zhuangzi ialah penulis teks "Zhuangzi".\nMulakan\nPerjalanan\nAnda